Fantaseer.
Dromen bestaan!

Dit waren de laatste 2 zinnen van mijn 2e blog ‘Zaterdag’, begin dit jaar. Op dat moment wist ik nog niet wat ik nu wel weet.


Op dat moment stond ik met mijn rug tegen de muur, tenminste zo voelde het. Ongeveer 1,5 jaar heb ik me enorm eenzaam gevoeld. Er was een nare situatie ontstaan op mijn werk waarbij ik me heel erg leeg voelde (na de geboorte van mijn zoontje). Die baan was mijn leven, ik voelde me er thuis en had ontzettend veel mooie mensen ontmoet. Ik kon me niet bedenken wat ik anders zou gaan doen. Durfde geen ontslag te nemen om het roer om te gooien en zodoende heb ik er (met plezier) bijna 10 jaar gewerkt. 

Eind 2020 kwam er een moment dat ik voor mezelf moest opkomen, ik voelde weer de behoefte om uit deze ‘ziek thuis’ situatie te komen. Tijdens mijn eerste gesprek met de bedrijfsarts kwam al snel de conclusie dat re-integreren bij een andere werkgever op dat moment de beste keuze was. Vanaf dat moment ging het allemaal snel… Mijn uren heb ik opgebouwd van 2 naar 36 per week, in 5 maanden. Jeetje, wat was die periode intens en zwaar. Voordat ik dit had meegemaakt kon ik me niet inbeelden dat je mentaal zo ziek kon zijn dat je niet in staat zou zijn om een vloer te vegen of een bakje koffie te zetten. Ergens ontstond een drive om weer beter te worden. Kwam dat door de bloemen, de winkel of een combinatie van dat alles? Geen idee.. Maar met elk uur extra per week kreeg ik de hoop dat ik ooit weer beter zou worden. Dat er ooit weer een Linda zou zijn met zelfvertrouwen. Dat ik zonder stress door het leven zou kunnen. Dat ik het moederschap wel zou kunnen combineren met werken. Dat ik (mede) via mijn werk mijn zoontje zou kunnen inspireren om te doen wat hij het liefste doet.

08.09.2021

3>>Just do it

Een beetje achtergrond informatie.
Nadat Sydney geboren was, waren we zo opgelucht dat hij leefde. Het ging alles behalve vlekkeloos. De liefde was zo groot en magisch! Wij 3en waren er, op aarde, om samen te genieten en dat deden we ook vanaf dag 1.
Hij moest geopereerd worden en toen is mijn PTSS ontstaan. Op dat moment was hij 2 maanden. Na de narcose kwam hij niet goed bij en wij stonden net naast zijn bedje. Het was alsof iets kortsluiting maakte en mijn hart brak, de angst om je kindje kwijt te raken gaat zo diep. Snel nadat het weer goed ging met hem vertelde de arts dat de operatie nog een keer herhaald moest worden omdat het instrument stuk was. Of dat over 3 dagen kon….? ‘Ehm, nee’. Uiteindelijk is de operatie 2 weken later uitgevoerd, dat gaf ons wat tijd om te landen en deze keer ging het goed. Opluchting en blijdschap dat dit onderdeel afgerond was!

Na de 2e operatie hebben we hulp ingeschakeld. Koen en ik zijn helaas beide thuis komen te zitten voor een lange periode, dit was op geen 1 manier te voorkomen. We hebben beide op onze eigen manier gevochten voor alles wat we in 14 jaar hebben opgebouwd. Ik ben super trots op ons dat we nog samen zijn. We made it! (in een andere blog zal ik dieper ingaan in dit avontuur).

Ik wilde een hele andere blog schrijven ;)… maar merk dat dit deel van mijn leven een begin zal zijn voor alles wat er in de toekomst zal komen.

Knopen doorhakken.
De reden dat ik begon met dit blog, is dat ik graag met jullie wil delen dat ik op dit moment zo veel energie en zin voel om te leven. Alsof er een deur open is gegaan die altijd gesloten is geweest. Ik denk dat het komt door alle zelfreflectie. Ik ben niet meer bang om aan mezelf te werken en de bijpassende uitdagingen aan te gaan. Met elke psycholoog en/of coach ben ik tot een diepere laag gekomen en ik weet dat er nog meer zullen komen. Dat geeft me een fijn gevoel, ze zijn er om ons te helpen. Soms kom je er even niet uit in je eentje of met je partner en dat is oké. Laten we ons hier niet voor schamen. Want hoe mooi is het dat we kwetsbaar mogen zijn? Janken, omdat je even niet anders kan. Of lachen, omdat je intens kan genieten?

Zo heb ik afgelopen maand mijn (nieuwe) baan opgezegd en heb ik de keuze gemaakt om fulltime te gaan freelancen. Doodeng... en het is niet dat ik het niet naar mijn zin had. Het was er gezellig, leuk en liefdevol. Alleen ergens voel ik de behoefte om vrijheid en creativiteit te combineren. Om deze uitdaging met mezelf aan te gaan. Om nog een stapje verder te groeien met de bijpassende onzekerheid. Wie weet ga ik over een paar maanden weer solliciteren, no idea! Alleen op deze manier zal ik erachter komen of dit is wat ik wil en waar mijn hart ligt.

Just do it <3
En mocht je me willen inhuren of willen samen werken. Let’s get in touch!

x

SEND MESSAGE

My message:

I'd like to know more about:

My email is:

My name is:

We'll be in touch as soon as we can!
We can't wait to meet you.

THANK-YOU MY FRIEND!